Zondag 21 december
De dag is vroeg gestart met een wekker die gezet was voor 5 uur. Natuurlijk waren we al eerder wakker maar ja je hoopt toch dat je vreselijk moe bent in het vliegtuig waardoor je daar dan wat kunt slapen 😴 De laatste dingen in de koffers die toch te zwaar bleken helaas. Tessa’s nieuwe voorraad lp’s mogen nog een ronde thuisblijven want ooit moeten we toch plek genoeg hebben 😅 Om 6 uur zaten we in de auto, op weg naar Düsseldorf! We vonden de parkeerplaats die we gereserveerd hadden, op een groot open terrein en we hadden letterlijk het enige plekje wat nog vrij was na lang zoeken. Het busje wat ons naar het vliegveld bracht was er snel en zo stonden we iets over acht de borden af te speuren waar we konden gaan inchecken. De dame achter de balie wilde onze papieren Esta’s voor de USA zien, dat was voor het eerst (en het heet niet voor niks Electronic System for Travel Authorization). Maar ja niks tegenin te brengen natuurlijk en gelukkig printen we ze nog steeds uit. We kregen ook ongevraagd onze papieren boardingpassen. De koffers wogen 22.6 en 22.4 kg 👌
Düsseldorf - Londen
Bij security ging onze handbagage zoals zo vaak opzij want de scan liet weer van alles zien wat extra controle behoefde, uiteindelijk bleek er een aardappelschilmesje in te zitten wat een net te lang heft had dus die bleef achter. De vlucht naar Londen duurde 55 minuten, het is daar een uur vroeger dus om 11.00 uur waren we er. De koffers hoefden we niet op te halen maar we moesten wel weer met de handbagage door security. Het is megadruk hier trouwens, ook niet vreemd in zo’n groot vliegveld in de kerstvakantie! Ook hier gingen onze spullen weer opzij, na controle en het openmaken van het koffertje met heel veel losse rommels werd een zak met broodmix niet oké bevonden want schijnbaar is er pas een nieuwe regel ingesteld dat je maximaal 200 gram aan meel mag invoeren. Ik kan het nergens terugvinden maar ja.
We hadden nog meer dan een uur over voor het boarden zou starten dus we hebben in de mierenmassa een restaurant gevonden en even wat gegeten, het was trouwens overal snikheet dus hoe blij waren we dat onze gate in de kelder was, een heerlijk koele ruimte waar alleen mensen voor onze vlucht verzamelden 😊 Wel jammer dat er nergens een watertappunt te vinden is en de kranen in het toilet allen heet water hebben. We werden met bussen naar het vliegtuig gereden, een flinke rit over het vliegveld en door tunnels, wat is het groot daar. We mochten via de trap onze 787-10 in. De vlucht zat helemaal vol dus helaas geen extra stoeltje. 3 kwartier te laat stegen we op maar die tijd werd weer goed gemaakt want we zijn gewoon op de geplande tijd geland.
De vlucht was vooral heel lang 😣en slapen is toch zo lastig in een vliegtuigstoel. Je weet niet meer hoe je moet gaan zitten (en je kunt bijna niks anders dan gewoon zitten). Eddy had flink last van de rls dus dat was ook geen pretje voor hem. Wifi werkend krijgen lukte ook niet maar ja dat is geen ramp natuurlijk. Het eten wat we kregen was zo zo maar gelukkig werd mijn waterfles wel gevuld want die had ik uiteindelijk leeg het vliegtuig mee ingenomen. Vreemd ook dat dit toch een grote versie 787 is maar er waren minder toiletten dan in de kleinere waar we vaker mee vlogen, bijvoorbeeld maar 1 achterin. De crew had aan beide zijden achterin 2 gordijnen die dicht gingen en konden daar op een stoel rusten (ook nog nooit gezien). Gelukkig hebben we op het laatst nog zo’n anderhalf uur weggeslapen en hoefden we ineens nog maar 1 ½ uur te vliegen 🙌 Onderweg wel veel gehobbel gehad maar de landing was in het donkere regenachtige Portland prima.
Vanuit het vliegtuig naar de douane, we hadden de MPC app ingevuld waardoor je via een aparte rij sneller zou zijn. Nou die rij daar hadden we dan pech mee want het gezin wat aan de beurt was duurde eeuwen eer ze door mochten. Na het praatje, foto en vingerafdrukken konden we door om de koffers op te halen. In een rij die steeds hoeken om ging kwamen we bij Customs en zonder iemand te zien stonden we bij een busterminal waarna we met een bus het hele vliegveld overgingen en buiten bij de aankomsthallen gedropt werden. Dus geen vliegveld van binnen gezien verder terwijl dit een van de mooiste is haha.
Op naar Sixt, gelukkig nu niet met een shuttle want de car-rentals zitten in het vliegveld. Onze gereserveerde ‘GMC Acadia’ was er niet maar wel een aantal andere opties, het werd een Toyota Highlander awd 👌Bagage erin, navigatie ingesteld en aangesloten in het drukke verkeer. Regen komt met bakken uit de lucht en dat is al weken zo hier. Er zijn ook allerlei rivieren overstroomt maar dat gaan we nog wel ontdekken. Op naar Beavercreek! De rit duurde ruim een half uur en even na zes uur reden we de vrolijk verlichte straat van Tes en Jacob in 😎 Echt zo fijn om elkaar eens niet pas na een jaar ofzo weer te zien! Komen wij zomaar even hun trouwdag verstoren (alsof ze dat erg vonden)! Maar we waren natuurlijk kapot dus na kort bijpraten hebben we lekker gegeten en zijn we om 19.30 naar ons hotel gereden. Wat waren we blij om languit op een zacht bed te kunnen liggen!
Overnachting: Best Western Plus Parkway Inn, Wilsonville
